Portret Aleksandra Płonczyńskiego

Brak ocen

Jan Nepomucen Głowacki był malarzem związanym ze środowiskiem krakowskim. Studia w tutejszej Szkole Sztuk Pięknych, kontynuował w akademii wiedeńskiej, m.in. pod kierunkiem Franza Steinfelda. Po powrocie do Krakowa podjął działalność pedagogiczną – początkowo uczył rysunku i malarstwa w Liceum św. Anny, od roku 1831 wykładał również w SSP, gdzie prowadził m.in. katedrę pejzażu (od 1842 roku). Głównym środkiem wypowiedzi artystycznej Głowackiego było malarstwo krajobrazowe, tworzył również kompozycje religijne i mitologiczne. W oeuvre artysty znajdują się ponadto portrety – wśród nich dwustronny wizerunek malarza, litografa i działacza politycznego Aleksandra Płonczyńskiego (1820-1858). Płonczyński należał do ulubionych uczniów Głowackiego. Jako jeden z nielicznych wychowanków towarzyszył profesorowi w czasie wycieczek plenerowych w Tatry i Karpaty. Po jego śmierci w 1847 roku objął katedrę pejzażu w Szkole Sztuk Pięknych oraz przejął obowiązki nauczyciela rysunku w Liceum św. Anny. Młodzieńczy wizerunek ze zbiorów MNK przedstawia Płonczyńskiego na neutralnym, brunatnym tle w popiersiu, zwróconego w prawo. W szczupłej, poważnej twarzy o delikatnych rysach wyróżniają się duże, lekko podkrążone oczy. Proste, uczesane gładko, z przedziałkiem włosy sięgają uszu odsłaniając wysokie czoło. Model ubrany jest w dwurzędowy surdut z szerokim, aksamitnym kołnierzem. Wąska tonacja barwna obrazu oscyluje wokół brązu i beżu. Na odwrocie obrazu znajduje się wykonane tuszem studium portretowe, również przedstawiające Płonczyńskiego. [oprac. Aleksandra Krypczyk]


Brak komentarzy